--_ดอกคูณคูณดอกอยู่เต็มต้น
--_เหมือนแกล้งคูณความหมองหม่นให้คนผิด
--_คูณอาทรห่วงหาเป็นยาพิษ
--_ฆ่าให้ตายทีละนิดทีละนิดเมื่อคิดถึง
--_เป็นความจริงที่เหมือนฝันอันยิ่งใหญ่
--_เธอผ่านมาให้ผูกพันในวันหนึ่ง
--_คนหัวใจแตกหักได้พักพึ่ง
--_และซึมซับความซาบซึ้งซึ่งห่วงใย
--_เธอให้..ให้และให้เกินใจคาด
--_จนฉันขลาดที่จะรับกับการให้
--_อาจเป็นคนว่างเปล่าเหงาเกินไป
--_จึงไม่มีอะไรจะให้แทน
--_กลัวเหลือเกินกลัวเธอผิดหวัง
--_จึงต้องสั่งหัวใจให้หนักแน่น
--_ด้วยความดีที่ปรากฎยากทดแทน
--_ความอบอุ่นก็มากแสนแห่งราคา
--_สุดท้ายยังซ่อนเร้นความเป็นฉัน
--_เหมือนไม่เห็นความผูกพันอันมากค่า
--_ค่อย ๆ เดินออกห่างอย่างช้า ๆ
--_ปล่อยน้ำตาให้รินไหลอย่างเบา ๆ
--_เพราะรักมากจึงเงียบหายเหมือนตายจาก
--_แม้ใจอยากจะมาหาเวลาเหงา
--_ดอกคูณร่วงลงแล้วอย่างแผ่วเบา
--_เจ็บและเศร้า..หัวใจเอย..ไม่เคยลืม